Leontine Borsato

Dertig

Sommige vrouwen zien er tegen op om dertig te worden. Het is alsof je definitief afscheid neemt van je jeugd, je bent dan écht geen meisje meer, maar een jonge vrouw. Ik kan me niet herinneren dat ik er tegen op zag, al beschouwde ik het ook niet als een enorme mijlpaal. Toch werd dat jaar heel erg bijzonder. Het was het jaar waarin ik mijn ja-woord gaf aan de liefde van mijn leven. Waarin we elkaar beloofden er altijd voor elkaar te zijn, wat het leven ons ook zou brengen. Inmiddels zijn we ruim 8 jaar verder en mijn gevoelens zijn nog net zo sterk en overtuigd als op die prachtige dag in het mooie Venetië.

Maar mijn dertigste levensjaar bracht wel een ommekeer in mijn leven. Want op mijn dertigste werd ik moeder. Toen ik bezig was met onze kinderwens, met het verlangen naar een gezin, fantaseerde ik veel over de baby die ik hoopte te krijgen. Ik droomde over lekker tutten samen, wandelen met de wandelwagen, ik wilde voor hem zingen en hem koesteren. Al mijn dromen en gedachten waren gericht op dat kleine wezentje waarvan ik hoopte dat het binnenkort in mijn armen zou liggen. Veel van die dromen zijn, zeker nu ik drie van die wondertjes heb mogen krijgen, uitgekomen. Niet alles is gegaan zoals het in mijn fantasieën ging, maar wat betreft mijn gevoelens van onvoorwaardelijke liefde en toewijding is alles verlopen zoals ik had verwacht. Mijn kinderen vormen de basis van mijn bestaan, de kern van alles. Mijn, nee óns leven, draait om ons gezin. Alles daar buiten is niet onbelangrijk, maar staat wel in de schaduw van wat we thuis hebben. Het moederschap heeft me alles en meer geschonken dan ik durfde te hopen.

Ik heb me nooit gerealiseerd dat het moederschap je zo definitief verandert. Vroeger deed ik alles, voor een televisieprogramma heb ik een niet ongevaarlijke reis door de bush-bush van Midden Amerika ondernomen. Ik heb gedaan aan paragliding, bobsleeën en zelfs een act op het hoge draad in de piste van een circus uitgevoerd. Tegenwoordig denk ik tien keer na voor ik iets doe wat consequenties voor mijn veiligheid of gezondheid kan hebben. Ik rijd niet met de auto zonder eerst mijn gordel te bevestigen, puur omdat ik verantwoordelijk ben voor mijn kinderen en ik me dus verplicht voel goed voor mezelf te zorgen. Ook als ik mijn kinderen niet om me heen heb, ben ik hun moeder. Er lopen miljoenen onzichtbare draadjes van mij naar hen, die ons met elkaar verbinden waar we ook zijn. De vrouw die ik was op mijn dertigste verjaardag, was gelukkig, tevreden en stond vrolijk in het leven. Maar die vrouw zoals ik toen was, bestaat niet meer. Daarvoor in de plaats is een nieuwe vrouw gekomen. De vrouw die ik ná mijn dertigste ben geworden, is intens gelukkig, volmaakt tevreden en elke dag met mijn gezin is een cadeautje.
Ik ben moeder.