Leontine Borsato

Compleet

We hadden uitgebreid met elkaar overlegd, Marco en ik. En we waren samen tot de conclusie gekomen dat het weekje wintersport in Oostenrijk praktischer zou zijn als we Jada onder de liefhebbende vleugels van mijn zus zouden laten. Laura zou met haar gezinnetje in ons huis trekken en Jada een superweekje bezorgen, en wij zouden met de jongens een weekje skiën. Luca en Senna kunnen zich inmiddels al heel aardig redden op de lange latten, maar voor Jada is meedoen met het klasje echt nog te moeilijk. Volgend jaar zou ze mee kunnen, bedachten we.

Maar toen de voorjaarsvakantie naderde begon het toch wel te kriebelen. Het voelde gewoon niet goed. De laatste week keken we elkaar zelfs even aan: Was er niet toch een manier waarop ze meekon? Maar we wisten wel dat als we echt wilden skiën, dat geen optie was. En Jada had aangegeven het leuk te vinden met Tante Laura, dus het zou vast allemaal goed gaan. Het begon alleen niet lekker. Want waar we eigenlijk in de nacht hadden willen vertrekken, moesten we door omstandigheden ’s morgens vertrekken waardoor Jada opeens erg betrokken werd bij de vakantie. Ze zag ons inpakken, ze zag ons vertrekken. En het afscheid was dan ook huilen, huilen en vooral ook boos.

Van mijn zus hoorde ik dat Jada het erg naar haar zin had, maar ze wilde niet of nauwelijks aan de telefoon komen, zo boos was ze de hele week. Ze wilde me laten voelen wat ik haar aangedaan had en ik vond haar woede ook terecht. We zijn eerder zonder kinderen op vakantie gegaan, maar dit was anders. Ik voelde me incompleet, ik voelde me geamputeerd. Ik miste haar. Ik miste haar vreselijk!
Gelukkig had het geen negatief effect op de vakantie. Het was een heerlijke week waarin we heel veel hebben gelachen. Het hotel was enorm kindvriendelijk, we hadden leuke gezinnen om ons heen en we hadden alle tijd voor elkaar. Met twee kinderen in plaats van drie kun je je aandacht ook makkelijker verdelen, konden we de jongens om de beurt alle ruimte geven. Maar ook zij kregen het moeilijk. “Ik wil naar huis, naar mijn zúsje!” riep Senna de laatste dag uit. Toen we thuiskwamen sliep Jada al, maar de volgende ochtend was het weerzien ontroerend. Jada was superblij, vergat al haar woede op slag.
Ze knuffelde ons eindeloos. “Laat je mij nu niet meer alleen, mama?” vroeg Jada. Ik slikte. Ik beloofde haar plechtig dat ze de volgende keer mee zou mogen.
Ook de jongens knuffelden en kusten haar. Daar zaten we, met zijn vijven in het grote bed. Alle armen verstrengeld om elkaar. Compleet. We waren weer compleet.