Leontine Borsato

Angst én trots

Bij het moederschap komen veel meer gevoelens kijken dan je van tevoren kunt inschatten. Natuurlijk voelde ik immens veel liefde en waanzinnig veel blijdschap na de geboorten van mijn kinderen. Maar er kwamen twee emoties de hoek om kijken die ik eerder nog niet in deze sterkte had ervaren: angst en trots.

Ik ben niet bang aangelegd en laat me niet leiden door gevoelens van angst. Toch kon ik het niet helpen dat ik tijdens mijn zwangerschappen soms stilstond bij wat er allemaal van tevoren zou kunnen misgaan. Er zijn immers honderd en één donkere scenario’s denkbaar als je positieve inslag even aan het ‘wandelen’ is.

En na de bevalling stapelen de enge mogelijkheden zich in een razend tempo op. Ik liet me er niet door meeslepen, maar ‘angst’ kreeg een heel nieuwe dimensie toen ik eenmaal moeder was.
Datzelfde geldt voor trots. Wan wat bén je trots op je kinderen! Alles wat ze doen is fantastisch en dat miljoenen kinderen hetzelfde doen en kunnen is bijzaak. Van enige bescheidenheid is, als het om mijn kinderen gaat, geen sprake meer!

Vorig jaar besloten we Luca op zwemles te doen. Waarschijnlijk mede door mijn regelmatige waarschuwingen wanneer hij voor mijn gevoel te dicht langs water liep, voelde Luca zich niet echt op zijn gemak in het water. Ik hoopte dat hij door de zwemles wat sneller ‘watervrij’ zou zijn, zich net zo vertrouwd in het water zou voelen als zijn vader. En het hielp, al snel verheugde hij zich op het wekelijkse zwemuurtje en bewoog hij zich, voorzien van bandjes en een kurk, als een vis in het water.

Toen ik hem laatst kwam ophalen, wist ik echter niet wat ik zag! Luca zwom in het zwembad zónder zijn ‘vleugeltjes’! Dat kleine mannetjes voerde alle bewegingen van de schoolslag uit en zwom echt! Ik kreeg een enorm brok in mijn keel en voelde me zó trots! Kijk mijn blonde kereltje daar nou zwemmen! Ik keek om me heen: zag iedereen wel wat voor fantastische actie hier plaatsvond? Luca zag me glunderen zei naderhand: ‘Mama, jij zei toch dat het gevaarlijk was om zonder bandjes in het water te springen? Dan was je zeker wel báng, hè? Maar dat hoefde niet hoor, want ik kon daar staan!’
Ik werd warm van binnen toen ik hem uitlegde dat hij daar niet kon staan, maar écht zwom, helemaal zelf! Met zijn grote blauwe kijkers keek hij me aan, terwijl hij mijn woorden tot zich door liet dringen. “En ik ging niet verzinken,” grijnsde hij.
Ik lachte, gaf hem een grote knuffel en droogde hem lekker af. Mijn grote vent had het in een paar maandjes voor elkaar gekregen zijn eigen angst én die van zijn moeder te overwinnen!
Op weg naar huis zag ik een mevrouw die haar hond uitliet. De postbode die een pakketje bezorgde….Heel raar, dat al die dingen gewoon doorgaan terwijl er zojuist een klein wonder was gebeurd. Ik moest me inhouden om de dame met de hond niet aan te spreken, de postbode tegen te houden, en ze vol trots te vertellen da Luca zonder bandjes kon zwemmen. Zónder!”