Leontine Borsato

In duet met Paul de Leeuw!

Op het laatste moment was het nieuws dat ik zou gaan zingen tijdens de tweede editie van Symphonica in Rosso, toch nog uitgelekt, maar het duet wat ik met Paul de Leeuw zong was er niet minder leuk door! Want wat heb ik genoten!

Ik ben natuurlijk geen zangeres en ambieer ook zeker geen carrière op muzikaal gebied, en toen Paul me maanden geleden vroeg of ik een duet met hem wilde zingen was ik dan ook zeer verrast! Ik moest er ook echt wel even over nadenken, maar Paul is een lieve vriend van me en ik vond het ook erg leuk bedacht. Paul was net zo overdonderd dat ik 'ja' zei als ik zelf was toen ik me 'ja' hoorde zeggen, maar we hadden samen wel al meteen veel voorpret.
De afspraak was dat ik mee zou doen in de Italiaanse medley en dus begon ik thuis flink te oefenen. Nou denk je misschien dat het minder moeilijk is met thuis een echtgenoot die zowel op het gebied van zingen als in de Italiaanse taal een ervaringsdeskundige is, maar niets is minder waar! Iedere keer dat ik thuis aan het oefenen was, begon Marco breed te grijnzen! Niet om me uit te lachen hoor, maar hij moest erg wennen aan een zingende vrouw in de taal van zijn vaderland. Hij verbeterde mijn uitspraak ook steeds waarna ik met hernieuwde moed begon te repeteren.
Tijdens de repetities met het orkest, bleek al snel dat Paul niet van plan was zich aan de originele tekst te houden en op geheel eigen wijze zijn delen zong. Dat was wel even wennen, maar ik probeerde me op mijn eigen delen te concentreren en al gauw liet ik me niet meer van de wijs brengen van Paul's interpretatie.
Samen met vriend en topvisagist Leco van Zadelhoff zorgde ik ervoor als een soort Sophia Loren op te komen. Mijn make up, haar en japon waren in haar stijl en gaven een extra Italiaans tintje aan het verhaal. Al met al betekende het dat ik gedurende langere tijd bezig was met mijn tekst, mijn Italiaanse uitspraak, de 'oortjes' waar ik geen ervaring mee had, mijn zangtechnieken en mijn outfit en ik één ding over het hoofd zag wat ik me zaterdag tijdens de eerste avond van Symphonica in Rosso gelukkig volop realiseerde: het was namelijk ongelofelijk léuk! Ik heb zo ontzettend genóten!
Paul die zo straalde, het decor, het licht, de band en het orkest, en dan die ruim dertigduizend mensen in het rood gekleed... het was fantastisch en ik was helemaal niet meer zenuwachtig. Na mijn optreden stroomden de smsjes binnen en al die lieve reacties waren eigenlijk de kers op de taart!
Paul heeft zijn editie van Symphonica in Rosso op een geweldige wijze geopend en ik ben heel erg trots dat ik daar een heel klein onderdeeltje van mag zijn! Ik verheug me op de komende dagen!

Liefs,

Leontine