Leontine Borsato

Paniek!

Vanaf het moment dat ik ieder van mijn kinderen in mijn armen hield, wist ik dat ik alles zou doen wat er in mijn macht lag om ze te beschermen. Ik zou ze koesteren en verzorgen, vertroetelen en liefhebben. Ik hield in datzelfde ogenblik zo ontzettend veel van ze, dat ik bereid zou zijn voor ze te sterven.

Hoewel ik als een moederkloek mijn kleintjes in de gaten houdt, bewust ben van alle mogelijke gevaren, is het toch een keertje voorgekomen dat ik Luca kwijt ben geraakt in Euro Disney. Juist omdat je met meerdere volwassenen bent en je met elkaar zo goed oplet, zit een ongeluk in een klein hoekje. We waren op weg naar een attractie maar werden opgehouden. En opeens was Luca weg. Eerst liepen we wat heen en weer te zoeken, roepend en kijkend. Maar na een paar minuten sloeg de paniek toe en ik hoorde mezelf in mijn hoofd roepen: “Dit gaat mij niet gebeuren! Dit overkomt mij niet!’ terwijl ik paniekerig heen en weer rende. Luca bleek door te zijn gelopen naar de bewuste attractie. Een medewerker van Disney kwam met hem aangelopen. Wat een opluchting! Geloof me, in een paar minuten tijd was ik tien jaar ouder geworden!

Maar kortgeleden geleden gebeurde er opnieuw zoiets vreselijks.
We waren bij Armando, de broer van Marco, die aan een drukke weg woont. Mijn schoonmoeder Mary, voor de kinderen Mimi, was er ook. Marco zat met de jongens bij de buren en ik was met Jada binnen, klaar om Jada met Mary mee te geven waar zij zou logeren. Mary liep alvast naar de auto om de laatste spullen weg te leggen en stond aan de overkant van de straat in te laden. En Jada, jas en schoenen al aan, zag Mimi aan de overkant bij de auto staan, ontdekte dat de deur nog open stond en besloot er alvast heen te gaan…

Vanuit mijn ooghoek zag ik haar jasje richting die hele drukke straat gaan en op dat moment gebeurde er van alles tegelijk terwijl de wereld op datzelfde moment stil leek te staan. Ik schreeuwde de longen uit mijn lijf, riep haar naam zó hard dat ik er later keelpijn van had. Marco, die dus bij de buren zat, hoorde mijn geschreeuw en de angst in mijn stem door de betonnen muren heen. Jada liep met haar kleine lijfje tussen twee geparkeerde auto’s door en stak zó de straat over. Ik rende zo hard als mijn benen me konden dragen, al voelde het of ik in slowmotion liep. Ergens was ik alle controle over mijn spieren kwijt, mijn lichaam reageerde volledig op mijn instinct. En mijn instinct vertelde me dat Jada in levensgevaar was. Hoewel ik overal koplampen zag, aarzelde ik geen moment en rende Jada achterna.

Jada stond midden op de weg, links en rechts schoten koplampen langs haar en ik hoorde de piepende remmen van bestuurders die uit alle macht probeerden te remmen. Ik stoof zonder na te denken de weg op. Mijn hart bonsde in mijn keel, ik greep haar vast en trok haar dicht tegen me aan. Senna stond verstijfd in de deuropening, Mimi stond lamgeslagen bij haar auto, Marco stormde de deur bij de buren uit… Ik moest verschrikkelijk huilen, kon bijna niet meer op mijn trillende benen staan. Jada was zich van geen kwaad bewust, probeerde zich los te worstelen om naar Mimi te gaan, blij als ze was dat ze mocht logeren. Ik wilde haar vasthouden en nooit meer loslaten. Ik realiseerde me dat er een engeltje op haar schouder had gezeten, dat ze ons bijna was ontglipt. Ik kuste haar zachtjes, mijn lieve, kleine prinses, en wat was ik dankbaar dat ik dat nog kon doen…