Leontine Borsato

Dubbel trots!

Senna zit op zwemles. En hij stort zich er vol overgave in. Luca was als klein jochie een beetje bang voor water. Dat kwam mede door mij, ik waarschuwde hem iedere keer als hij in de buurt van water liep zó nadrukkelijk, dat hij er niets meer van moest hebben...

Zwemles gaf dus rust, zowel bij hem als bij mij. Hij zag in dat water niet half zo eng is als zijn moeder hem bijna had doen geloven, en ik voelde me veel meer op mijn gemak toen ik merkte dat hij ook met kleren aan in het water uitstekend kon zwemmen.
Senna is echter nergens bang voor. Waar Luca voorzichtig is als het om nieuwe dingen gaat, is Senna nieuwsgierig en ondernemend en ontdekt hij alles het liefste uit eigen ervaring. Ook dit keer ben ik dus erg blij dat het kereltje op zwemles zit!

Ik herinner me nog hoe ontroerd ik was toen Luca voor het eerst een echte schoolslag maakte, hoe hij zonder bandjes kon zwemmen, hoe trots hij was. Luca is, omdat hij de oudste is, het kind wat bijna alle activiteiten als eerste mag doen. Senna moet met lede ogen aan zien hoe zijn grote broer alle avonturen mag beleven. Toen ik opnieuw voor de eerste keer met een jongetje in het zwembad arriveerde, ging het heel anders. Senna met zijn blonde krullen, kon niet wachten om kopje onder te gaan. Waar ik Luca moest aanmoedigen zich uit te kleden en zijn zwembroek aan te trekken, kon Senna niet stil blijven staan van de opwinding. Hij trok zijn kleren in een razend tempo uit, hees zich verrassend snel in zijn zwembroek en als de juf niet goed opgelet had, was hij waarschijnlijk linea recta het zwembad in gedoken.

Ik vind het geweldig om de verschillen en overeenkomsten tussen deze twee jochies te zien. Twee unieke persoonlijkheden, uit dezelfde vader en moeder ontsproten. En hoewel iedere situatie met deze twee jongens verschillend is, reageert hun moeder elke keer hetzelfde. Dat Senna niet het eerste kind was wat ik aan mijn hand had lopen richting zwembad, doet niets af aan het bijzondere moment. Ik voel me nét zo trots als de eerste keer, voel plaatsvervangende zenuwen en krijg een brok in mijn keel als ik het ventje met zijn bandjes en kurk aan de rand van het zwembad zie staan. En vandaag mocht hij voor het eerst zonder bandjes! Vier jaar, en hij zwemt zonder zijn bandjes door het heldere water. Hij zwaait naar me, lacht blij, en luistert weer geconcentreerd naar de juf.
Ik zit hevig te slikken. Alle gevoelens die ik had toen Luca voor het eerst zonder bandjes mocht zwemmen komen in alle hevigheid terug. En ik merk dat ik opnieuw vervuld ben van trots! Ik zwaai stiekem terug naar Senna en ben blij dat ik over een jaar hier opnieuw mag staan.
Weer voor de állereerste keer.