Leontine Borsato

Veilig!

Toen de kinderen van mijn zus kleiner waren, ervaarde ik al hoe kinderen verknocht kunnen zijn aan een knuffeltje. Zij hadden thuis de klassieke taferelen: een vies, stinkend knuffeltje moest overal mee naar toe en viel op het laatst bijna uit elkaar van ellende. Mijn jongens hebben echter nooit op- of omgekeken naar de vele knuffels die we kregen nadat ze geboren waren. Ook toen ze groter werden gunden ze de beren, konijntjes en hondjes geen blik waardig. Veel van die zachte beestjes hebben we later dan ook naar de kinderafdeling van een ziekenhuis gebracht, wetende dat ze daar enorm gewaardeerd zouden worden.

Jada is echter héél anders. Ieder beertje en knuffeltje in huis kent ze, allemaal krijgen ze een kus en knuffel van haar, of ze worden weer netjes gerangschikt als ze anders staan dan zij wil. Ze was nog maar een jaar toen ze een duidelijke voorkeur kreeg voor ‘mooi’. En toen viel haar oog op een schattig kussentje wat we van een kennis hadden gekregen bij haar geboorte. Het kussen toont een mooi meisje met een lief poesje en hondje erop.

Vanaf het moment dat ze het kussen ontdekte, was ze er dol op en sleepte ze het overal mee naar toe. In de auto was dat bijvoorbeeld heel handig, vaak sukkelde ze tijdens een rit met haar hoofd tegen het kussentje in slaap.

Nu nog biedt het kussen troost bij verdriet, houdt haar gezelschap als één van ons niet bij haar kan zijn, en biedt veiligheid waar de omgeving een beetje spannend is. Het kussen gaat mee tijdens logeerpartijtjes en haalt de ergste schrik weg na het vallen. Eigenlijk is het haar beste vriend. Een beetje onhandig is het kussen echter wel. Mee naar school is bijvoorbeeld geen optie, terwijl een klein beertje waarschijnlijk geen probleem zou zijn geweest. Maar aan de andere kant: beertjes verlies je gemakkelijk en het kussen van Jada valt door zijn grootte erg op.

Zelf had ik vroeger een pop waar ik erg aan gehecht was. Liebelientje was haar naam en in tegenstelling tot Jada gaf ik niets om schoonheid: Liebelientje keek scheel en was wat aan de kale kant. Maar ze was mijn beste vriendin! Liebelientje kon heel geduldig luisteren en oordeelde nooit. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik precies zonder Liebelientje kon. Dat betekent waarschijnlijk dat die overgang heel natuurlijk is gegaan. Jada heeft haar kussentje voorlopig nog hard nodig en van mij mag ze natuurlijk. Het is toch heerlijk om je veiliger te kunnen voelen door zoiets als een kussen? Ze moet het immers in deze wereld nog lang genoeg zien te redden zonder dat een knuffel of kussen veiligheid kan bieden…