Leontine Borsato

'Waar is de Mol' maandag op TV!

Maandag 12 oktober kun je om 21.25 uur naar ‘Waar is de Mol?’ kijken bij Veronica. Samen met Johnny de Mol ben ik naar Japan gereisd wat een onvergetelijke ervaring was! In de Veronicagids van deze week kun je mijn dagboekje trouwens ook lezen!

‘Waar is de Mol’ is een programma waar ik altijd al met veel plezier naar keek. Wat mij vaak aan het programma opvalt is dat het met veel liefde en aandacht wordt gemaakt en de gasten op een respectvolle manier geportretteerd worden.
Ik was dan ook meteen razend enthousiast toen ik door Johnny de Mol gevraagd werd deel te nemen aan dit programma en zelf mocht aangeven waar ik graag naar toe zou willen. Na het lezen van het boek ‘Dagboek van een Geisha’, had ik vaker over Japan gedroomd en het was dan ook één van de redenen dat ik Johnny vertelde graag naar Japan te willen! Juist ook Japan omdat het een land is dat ik bijvoorbeeld met mijn gezin minder snel zou bezoeken. Johnny is niet alleen heel leuk gezelschap maar tevens een goed interviewer met heel veel humor, verder schuwt hij de serieuze en spirituele gesprekken niet.
Daarnaast wordt hij ook nog eens omringd door een fantastisch team. Dit alles maakte dat alle ingrediënten voor een mooie reis in overvloed aanwezig waren.

Gedurende de week hadden we een druk programma waarin we de meest uiteenlopende dingen gingen doen. Ik werd enthousiast van de vraag van Johnny om samen ochtendgymnastiek te gaan doen. Maar toen hij vervolgens met twee opblaasbare sumoworstelaarpakken aankwam zetten werd het een van de meest hilarische sportmomenten die ik ooit heb gehad! Japanners kunnen heel extreem zijn in allerlei opzichten, denk bijvoorbeeld aan de oh zo lieve Hello Kitty en vervolgens aan de spelletjes die Japanners spelen waar ook pijn niet geschuwd wordt. Japanners hebben vele televisie formats op hun naam staan. Eén van die spelletjes is ‘Silent Library’ waar natuurlijk ook ik aan onderworpen werd. Het is een spel waarbij je kaartjes moet trekken waardoor je ‘safe’ bent of een opdracht moet uitvoeren in complete stilte, je mag niet lachen, geen kreet slaken, helemaal niets en dat maakte het voor mij dubbel zo moeilijk en ook oh zo grappig! Om een voorbeeld te noemen, heb je wel eens bij een man een neushaar moeten trekken, en dat alles zonder een geluid? Nee toch zeker! Johnny moest pure wasabi eten en wat ik moest doen.... daarvoor moet je echt naar ‘Waar is de Mol kijken’!

Heel bijzonder was de pelgrimtocht die we maakten met de monnik Mr. Yoshizumi over het Pad des Doods, waarvoor Johnny en ik speciale kleding aankregen. Deze tocht is heel zwaar en wordt normaal gesproken alleen door monniken gemaakt. Wij waren de eerste niet-Japanners die deze reis maakten en achteraf gezien was de cameraploeg met hun korte broeken en gympen ook niet goed op deze zware tocht voorbereid. Ze moesten klimmen over rotsen, waden door rivieren en dit alles met een complete camera uitrusting. Toen we ontdekten hoe zwaar deze tocht eigenlijk was, was terug gaan al geen optie meer. Het bijzondere reinigingsritueel maakte het toch alle moeite waard. Hoe serieus ook, de Japanse string die Johnny aan had zorgde bij mij voor veel hilariteit. Maar na mijn slappe lach aanval werden we onder een enorm hard stromende ijskoude waterval gezet en er vond als het ware een wedergeboorte plaats. Deze unieke bijzondere ervaring had ik echt voor geen goud willen missen.

Tegen het einde van de reis hebben we een geishaschool bezocht, vol leerlingen in opleiding, ook wel maiko genoemd. Ik ben speciaal opgemaakt en gekleed als een geisha en heb de indrukwekkende rituelen mogen ervaren die hierbij horen. Het was echt heel bijzonder en, zoals ik al eerder verteld heb, een van de redenen waarvoor ik natuurlijk voor Japan koos. Ik ben al jaren geïntrigeerd door deze unieke traditie en hoe vaak kun je zoiets meemaken? Ik vond het echt een fantastische ervaring!

Verder hebben we prachtig gesprekken gevoerd en zo zat onze week vol met de meest uiteenlopende activiteiten, telkens weer afgewisseld met serieuze gesprekken en uiteraard veel humor. En Johnny zet me ook nog voor een spannende uitdaging, waar ik echt wel even over na moest denken. Of ik de uitdaging aan ga? Kijk zelf maar!

Japan is een land van uitersten waarvan ik altijd dacht dat het geen land was dat ik met mijn kinderen zou bezoeken. Japanners zijn echter ontzettend leuke, lieve, meegaande en vriendelijke mensen waardoor dit beeld helemaal is bijgesteld. Nu alleen nog even de taal leren... haha!
Natuurlijk kan ik niet afsluiten zonder Johnny maar ook Andrea, Maarten, Ingmar en Wim te bedanken! Ik heb genoten van jullie gezelschap en samenwerking, en niet in de laatste plaats van de sushi en de sake die rijkelijk vloeide! Het was een unieke reis en een ervaring die ik nooit zal vergeten!

Groetjes,

Leontine